Produkujemy iluzję bez szans na to, by się spełniły, a jednak oddychamy każdą.

Chcemy się mylić, by stłumić własne serce.

Od początku do końca.

Podaj mi rękę w dzikiej naiwności.

Całą czułość, uwielbienie, bulimiczne serce zwraca na posadzkę.

Sama sobie oprawcą, mordercą, katem.

W krwi kałuży się odbijam ja.

Jeszcze nie zdążyłam zrobić z Tobą wszystkich tych rzeczy w swoim umyśle, a już jesteś niedostępny.

Subiektywne poczucie beznadziejności i bezcelowości dalszego życia, a przerwanie go może stanowić jedyne rozwiązanie, przyniesie ulgę w cierpieniu.

Rzucić się na łóżko i bezkarnie wyć do bladego świtu.

Z butów was wyjebie, polecicie w pizdu.

Jego ego.

Tak pięknie na mnie patrzysz z ekranu komputera. Tak delikatnie odbijasz się w moich oczach pełnych uwielbienia.

Nie pytaj mnie jaki jestem naprawdę, jaki naprawdę jestem nie wiem nawet sam.

Эй, где ты?

Moje paranoje...

Futuristic lover.

Mieliśmy trzy języki, dwa własne, jeden wspólny, lecz obcy.

Coś, co było snem, stanowi życia część.

Zdrowie wszystkich niedomkniętych powiek!