Tajemna strużka życia o smaku chleba i rdzy

Mów do mnie jeszcze z oddali, z oddali.
Niech głos Twój płynie na powietrznej fali.

Dopisz egoizm, ubierz go w ślady empatii.

Promocje, srocje, pseudoemocje.

Jak mało mnie we mnie.

Gdy marzenia płonęły na stosie codzienności.

Spójrz na świat dookoła, brudne mury miasta, na ulice pełne bólu, kominy fabryk.  Tu nie znajdziesz miejsca dla siebie.